دارایی های ثابت مشهود(استاندارد حسابداری شماره۱۱)

دارایی های ثابت مشهود(استاندارد حسابداری شماره۱۱)

دارایی های ثابت مشهود (استاندارد حسابداری شماره۱۱)
دارایی های ثابت مشهود(استاندارد حسابداری شماره۱۱)

هدف:

هدف این استاندارد تجویز نحوه حسابداری دارایی های ثابت مشهود است تا استفاده کنندگان صورت های مالی بتوانند اطلاعات مربوط به سرمایه گذاری واحد تجاری در این دارایی ها و تغییرات آن را تشخیص دهند. موضوعات اصلی در حسابداری دارایی های ثابت مشهود عبارت است از شناخت دارایی، تعیین مبلغ دفتری آن و شناخت هزینه استهکاک و زیان کاهش ارزش دارایی است.

دامنه کاربرد:

این استاندارد برای حسابداری تمام دارایی های ثابت مشهود بکار گرفته شود مگر این که به موجب استانداردی دیگر ، نحوه حسابداری متفاوتی مجاز یا الزامی شده باشد

تعاریف:

اصطلاحات ذیل در این استاندارد با معانی مشخص بکار رفته است:

ارزش باقی مانده: مبلغ برآوردی که واحد تجاری در حال حاضر می تواند از واگذاری دارایی پس از کسر مخارج براوردی واگذاری بدست آورد. با این فرض که دارایی در وضعیت متصور در پایان عمر مفید باشد.

ارزش تقتصادی: ارزش فعلی خالص جریان های نقدی آتی ناشی از کاربرد مستمر دارایی از جمله جریان های نقدی ناشی از واگذاری نهایی آن

ارزش منصفانه: مبلغی که خریدار مطلع و مایل و فروشنده مطلع و مایل میتواند در معامله ای حقیقی و در شرایط عادی یک دارایی را در ازای مبلغ مذبور با یکدیگر مبادله کنند.

استهلاک: تخصیص سیستماتیک مبلغ استهلاک پذیر یک دارایی طی عمر مفید آن

بهای جایگزینی مستهلک شده: عبارت است از بهای ناخالص جایگزینی یک دارایی پس از کسر استهلاک مبتنی بر بهای مزبور و مدت استفاده شده آن دارایی.

خالص ارزش فروش: مبلغ وجه نقد یا معادل آن که از طریق فروش دارایی در شرایط عادی و پس از کسر کلیه هزینه های مرتبط با فروش حاصل میشود.

زیان کاهش ارزش: مازاد مبلغ دفتری یک دارایی نسبت به مبلغ بازیافنی آن.

مبلغ دفتری: مبلغی که دارایی پس از کسر استهلاک انباشته و زیان کاهش ارزش انباشته مربوط به آن مبلغ در ترازنامه منعکس میشود.

ناخالص مبلغ دفتری: بهای تمام شده دارایی یا سایر مبالغ جایگزین بهای تمام شده.

مبلغ استهلاک پذیر: بهای تمام شده دارایی یا سایر مبالغ جایگزین بهای تمام شده پس از کسر ارزش باقی مانده

شناخت:

مخارج مرتبط با یک قلم دارایی ثابت مشهود، تنها زمانی به عنوان دارایی شناسایی می شود:

  • جریان منافع اقتصادی آتی مرتبط با دارایی به درون واحد تجاری محتمل باشد.
  • بهای تمام شده دارایی به گونه ای اتکا پذیر قابل اندازه گیری باشد.

اندازه گیری دارایی ثابت مشهود:

یک قلم دارایی ثابت مشهود که واجد شرایط شناخت به عنوان دارایی باشد، باید به بهای تمام شده اندازه گیری شود.

اندازه گیری پس از شناخت:

واحد تجاری باید از هر دو روش بهای تمام شده یا تجدید ارزیابی را به عنوان رویه حسابداری خود انتخاب کند و آن را در مورد تمام اقلام یک طبقه دارایی ثابت مشهود بکار گیرد.

نمونه هایی از طبقات دارایی ثابت مشهود:

  • زمین
  • ساختمان
  • ماشین آلات تجهیزات
  • کشتی
  • هواپیما
  • وسایل نقلیه
  • اثاثه و منصوبات
  • تاسیسات

افشا:

موارد زیر باید برای هر طبقه از دارایی های ثابت مشهود در صورت مالی افشا شود:

  • مبانی اندازه گیری مورد استفاده جهت تایین ناخالص مبلغ دفتری
  • روش های استهلاک مورد استفاده
  • عمر مفید یا نرخ استهلاک مورد استفاده
  • ناخالص مبلغ دفتری، کاهش ارزش انباشته و استهلاک انباشته در ابتدا و انتهای دوره

در صورت های مالی همچنین باید موارد زیر افشا گردد:

  • وجود و میزان محدودیت در رابطه با مالکیت دارایی ها و دارایی هایی که وثیقع بدهی هاست
  • مخارج منظور شده به حساب دارایی های در جریان ساخت طی دوره
  • مبلغ تعهدات قراردادی مربوط به تحصیل دارایی های ثابت مشهود
  • مانده دارایی های ثابت مشهود در جریان ساخت در راه، نگهداری شده در انبار و نیز پیش پرداخت های  سرمایه ای در انتها و ابتدای دوره

تاریخ اجرا:

الزامات این استاندارد در مورد کلیه صورت های مالی که دوره آنها از تاریخ ۱/۱/۱۳۸۶ و بعد آن شروع میشود الزامیست

https://t.me/Parstarazgroup